آهنگری بود که پس از گذراندن دوران جوانی پرشروشور تصمیم گرفت روحش را وقف خدا کند.سالها با علاقه کار کرد به دیگران نیکی کرد اما باتمام پرهیزکاری که داشت در زندگی اش چیزی درست به نظر نمی آمد!حتی مشکلاتش مدام بیشتر میشد

روزی یکی از دوستانش به دیدنش آمده بود.دوستش پس از اطلاع از وضعیت دشوار وی به او گفت:واقعا عجیب است!درست بعد از اینکه تصمیم گرفتی مرد خداترسی بشوی زندگی ات بدتر  شده!نمی خواهم ایمانت را ضعیف کنم اما باوجود تمام تلاشهایت در مسیر روحانی هیچ چیز برایت راحت تر وبهتر نشده!چرا؟

آهنگر بلافاصله پاسخ نداد او هم بارها به این موضوع فکرکرده بود و نمیفهمید که چه برسر زندگی اش آمده است.امانمیخواست سوال دوستش را بی جواب بگذارد.کمی فکر کرد و پاسخ خاص و کاملی را که میخواست یافت.این پاسخ آهنگربود:

"در این کارگاه آهنگری فولاد خام برایم می آورند که باید از آن شمشیر بسازم.میدانی چطور این کار رامیکنم؟

اول فولاد را به اندازه ی جهنم حرارت میدهم تاسرخ شود بعد با بی رحمی سنگین ترین پتک را برمیدارم و پشت سرهم به آن ضربه میزنم تا اینکه فولاد شکلی را که میخواهم بگیرد .بعد ان رادر ظرف آب سرد فرو میبرم به طوری که تمام این کارگاه رابخار فرا میگیرد.فولاد به خاطر این تغییر ناگهانی دما ناله میکند و رنج میبرد یکبار کافی نیست.باید این کار را آنقدر تکرار کنم تا به شمشیر مورد نظرم دست یابم"

 

آهنگر لحظه ای سکوت کرد و سپس ادامه داد:

"گاهی فولاد نمیتواند تاب اینهمه رنج و فشار را بیاورد.حرارت  ضربات پتک و آب سرد باعث ترک خوردنش میشود آنگاه میفهمم از این فولاد هرگز شمشیر مناسبی در نخواهد آمد لذا آن را کنار میگذارم"

آهنگر بازکمی مکث کرد و ادامه داد:

"میدانم که خدا دارد مرا در آتش رنج فرو میبرد.ضربات پتکی را که بر زندگی من وارد کرده پذیرفته ام و گاهی به شدت احساس سرما میکنم.انگار فولادی باشم که از آب دیده شدن رنج میبرم

اما تنها چیزی که میخواهم این است:

خدای من از کارت دست نکش تا شکلی را که تو میخواهی بگیرم........

باهر روشی که می پسندی ادامه بده.هرمدت که لازم است ادامه بده.....

اما هرگز مرا به میان فولادهای بی فایده پرتاب نکن........

 

 

نوشته شده در ساعت توسط من|